Puchary

23 11 2011XII Międzynarodowy Puchar Głowatki (2005 r.)

Stawiło się ich 94, w pełnym rynsztunku, na XII już Puchar Głowatki. 14 października o godz. 17.00, szczelnie wypełnili salę konferencyjną na koronie zapory w Niedzicy. Prezes Klubu Wojtek Krasnopolski, zapewnił – witając przybyłych, że naprawdę nikomu nic się na Pucharze nie stanie (szczękościsk głowatek!). Po brawach i wiwatach, głos zabrał prof. Andrzej Witkowski, a po nim prof. Krzysztof Goryczko. Naukowcy opowiadali o tarle i hodowli głowacic.

Wykłady wzbudziły ogromne zainteresowanie, a następnie gorącą dyskusję i wymianę poglądów. Wędkarze opowiadali o swoich doświadczeniach i zadawali pytania, na które kadra naukowa udzielała ochoczo wyczerpujących odpowiedzi.

Po dokonaniu wpisów do pamiątkowej kroniki Klubu, wędkarze udali się na Polanę Sosny, rozpoczęła się zabawa przy góralskiej muzyce i pysznym jedzeniu. Nastał czas opowieści o głowacicach, które bardziej lub mniej wiarygodne, snuły się po XIX wiecznym spiskim dworze; na stołach dymiło mięsiwo, panowie raz po raz sięgali do kielichów, a z gardeł same wyskakiwały pieśni, zwane biesiadnymi.

Zabawa trwała do późnej nocy, kiedy sen i nadmiar emocji zmusił towarzystwo do udania się na miejsce spoczynku. Jednak i tam, w niektórych pokojach, zabawa szalała do rana… Poranek przywitali uczestnicy Pucharu, na Polanie Sosny, gdzie przy dźwiękach góralskich skrzypiec, błysku fleszy, w zbyry Dunajca symbolicznie wpuszczono narybek i 80 cm głowacicę. Ryby śledzone w nurcie oczami obecnych i obiektywem kamery telewizyjnej, pochodziły z Ośrodka Zarybieniowego w Łopusznej.

Potem towarzystwo zasiadło przy stołach, każdy skromnie wypił kufelek albo dwa, jadł potrawy regionalne serwowane przez koła gospodyń wiejskich z Czorsztyna, Łapszy Nożnych i Słowacji, zachwycał się urodą góralek tańczących na scenie. Moce piekielne każą łowcy głów wierzyć, że akurat teraz jest ten czas, kiedy głowatki żerują. Na Polanie Sosny ta wiara była tak silna, że gdy wieczorem do bazy w hotelu „Pieniny” wędkarze przywieźli aż 3 głowatki, nikogo to nie zdziwiło (choć było to niebywałe wydarzenie).

Darek Materna złowił okaz o długości 96 cm, Jurek Bolanowski – głowatkę 86 cm, a Franek Paluch – 82 cm. Wszyscy wznosili wiwaty na cześć łowców, a następnie udali się na zasłużoną obiado- kolację. Następnego dnia niestety głowacice już nie reagowały ani na prośby, ani na groźby wędkarzy – po prostu zachowywały się normalnie. Niejeden wędkarz został sprowadzony z powrotem na ciernistą drogę sukcesu – na który bardzo często trzeba pracować lata. Wszak jest to ryba, na której złowienie niektórzy czekają całe życie…

Kolejnym „gazdą od głowatek” został Darek Materna, na którego głowę prezes Klubu nałożył kapelusz góralski z orlim piórem, a my pokazaliśmy światu, że potrafimy się bawić, łowić i zarybiać.Członkowie Krakowskiego Klubu Głowatka, wzięli z Krakowa jedną z najpiękniejszych tamtejszych cech: gospodarność. Dzięki niej, udało się przekonać włodarzy tych ziem do idei Pucharu, a oni uzyskali środki z Unii Europejskiej (INTERREG III A) na działalność ekologiczną i promocję wędkarstwa w regionie.

Wsparcie nadeszło również z firm wędkarskich , ale nie tylko (sponsorem generalnym była Rafineria Trzebinia). W tym roku fantów na licytacji było wyjątkowo dużo. Każdy mógł znaleźć coś dla siebie.

Były rzeźby solne i drewniane , obrazy ,trofea ,historyczne pucharowe znaczki , ciekawe trunki (wśród nich profesorska trawarica z rozmarynem i słynna prezesowska dereniówka.) i niezliczona ilość sprzętu wędkarskiego poczynając od błystki i żyłki ,a kończąc na gore-tex’ach i karpiowych fotelach.

Walka była ostra ! Temperatura i temperament licytujących wzrastały z minuty na minutę , a najbardziej zapalczywi w ferworze walki potrafili przebijać swoje oferty nawet dwukrotnie . Nikt nie szczędził gotówki mając na uwadze szczytny cel jakim jest zarybienie.

Padł swoisty rekord - zebrano 12 430 zł. Dzięki temu Klub w tym roku wpuścił do: Jeziora Czorsztyńskiego 1 tys. szczupaków od 30 do 40 cm, a do Dunajca i jego dopływów: 7 tys. głowatek 1+, 1,5 tys. pstrągów potokowych 1+ i kilkadziesiąt pstrągów potokowych o wadze od 1,5 do 3 kg , to jeszcze nie koniec !