Zarybienie i sobotni poranek
Już od samego rana na Polanie Sosny gromadzili się wierni i oddani
klubowicze Krakowskiego Klubu Głowatka , aby siąść do wspólnej wigilii /
jest to dla nas ważne , gdyż Jezus urodził się w erze Ryby, oraz co też
ciekawe, od 2000 r panuje era Wodnika/i jak to w zwyczaju zarybić Dunajec
narybkiem lipienia .Z upływającym czasem dojeżdżały nowe osoby. Większość
chowała się w środku restauracji Dwór , bo pogoda na zewnątrz nie sprzyjała.
Jednym słowem nastała zima,padał śnieg, temperatura spadła poniżej zera i
na dodatek wiał dość silny wiatr
Ci co spędzili noc w Chacie Spiskiej i Chacie z Kir na Polanie Sosny
kończyli właśnie śniadanie siedząc przy wspólnym stole i rozmawiając o
rannych połowach .Tylko Jacek Olesiak pochwalił się że samego rano złowił
głowatkę. W trakcie rozmów pojawił się nasz kolega Karol Zacharczyk wraz z
kolegą Robertem oraz pies Karola [mieszaniec wyżła i labradora]nasza klubowa
maskotka-jak powiedział Wojtek Krasnopolski, zaliczy jeszcze jedna imprezę
klubową i zostanie członkiem klubu Głowatka. Gdy tak siedzimy,Karol wyciąga
bardzo ładną butelkę o pięknym kształcie którą dostał na urodziny,biorąc ją
do ręki zauważam napis A. Hardy więc wszystko jasne to bardzo ekskluzywny
trunek dla wędkarskiej braci.
Temat który przewodzi to licznie widziane kormorany ,które przelatują z
jeziora na Dunajec .Musimy dobrze wybrać miejsce naszego zarybienia aby
nasze lipienie nie skończył jeszcze tego samego dnia w ich żołądkach.
Tematem który wzbudzał wiele pozytywnych wibracji to już wcześniej opisana
głowatka . Ilu z nas chciała by mieć coś takiego na kiju nie mówiąc o
złowieniu. Jednak Słowacy większą część tych wielkich główek łowią na zestaw
z rybką i to jest ich tajemnica sukcesu. Te stare cwane ryby nie zbyt
chętnie atakują woblera, prawdopodobnie nie raz i nie dwa były na kiju
któregoś z kolegów, dlatego zachowują szczególną ostrożność. Tego samego
dnia widziano podobno jeszcze większa głowatkę w tym miejscu ,więc koledzy
może w końcu któremuś z was się poszczęści i zaliczy olbrzyma ,królową
Dunajca.
Gdy tak siedzimy , Duszko nerwowo spogląda na zegarek i zastanawia się ,
głośno myśląc dlaczego jeszcze nie dzwoni kierowca, który wiezie nasze
lipienie. Przecież jest już po dziesiątej. Ja proponuję mu , aby wykonał
telefon. Duszko dzwoni do właściciela , który sprzedał nam rybę. Okazuje
się, że zepsuł się samochód, na którym znajdował się zbiornik z naszą rybą.
Będziemy musieli się uzbroić w cierpliwość i jeszcze poczekać około jednej
godziny. Zamawiamy więc gorącą herbatę, co niektórzy kawę i rozsiadamy się
ponownie przy stole. Czas mija bardzo szybko. Opowiadamy sobie wspólnie
przeżycia, które towarzyszyły nam podczas tegorocznych wypraw na ryby. I tak
do godziny dwunastej dwadzieścia. Nagle odzywa się telefon Duszki. Dzwoni
kierowca i informuje nas , że dojeżdża do umówionego miejsca i każe nam
szybko się zbierać. Wszyscy udajemy się do samochodów i pojawiamy się na
boisku. Kierowca podjeżdża najbliżej rzeki. W połowie Dunajca stoi muszkarz
i bardzo sprawnie rzuca swoją dwuręczną muchówką. Łowi dokładnie w miejscu w
którym po słowackiej stronie została złowiona ta duża ryba. Gdy się tak
przyglądam, rozpoznaję naszego klubowicza- Andrzeja Kłosowskiego, upartego
zawodnika. Woda zimna, pogoda w kratkę. A on sobie śmiga, nie zauważając
mnie, kiedy podchodzę bardzo blisko i robię mu zdjęcie. Wracam do kolegów.
Nasz kierowca bardzo sprawnie i szybko napełnia wiaderka półtora rocznym
lipieniem, który ma powyżej 10cm. Niektóre sztuki są dość duże. Powoli
wchodzimy do wody i na końcówce płani delikatnie nabieramy wody, aby ryby
nie dostały szoku termicznego.
Gdy temperatura się wyrównuje, rybki powoli same wypływają i ustawiają się
przed wiaderkiem, przyklejając się do dna. Będziemy musieli bardzo uważać,
gdy będziemy wracać, aby żadnego nie nadepnąć. Jakie piękne. Na końcówce
płani w rynnie stoją nasi dwaj koledzy - Wojtek i Rysiek. Rzucają pod
słowacki brzeg, pewnie też chcą dorwać głowatkę. Nie przeszkadzam im. Szybko
wsiadamy do samochodów i udajemy się w następne miejsce naszych zarybień.
Akcja przeprowadzona jest bardzo sprawnie.
Rybki znikają w mgnieniu oka. W zbiorniku zostaje już końcówka. Planujemy ,
że te trafią poniżej czerwonej skały. Woda tam dobra, lipień lubi to
miejsce. Tam też spotykamy naszych kolegów z klubu. Jak na razie nie mieli
żadnego kontaktu z rybą. Gdy kończymy akcję zarybieniową, pomagamy jeszcze
kierowcy , aby mógł wyjechać pod górkę. Tam składamy mu życzenia świąteczne,
dziękujemy za wszystko i rozjeżdżamy się po rzece, aby jeszcze połowić do
zmroku. Może uda się coś złowić. Pogoda przecież odpowiednia na rybę. Jednak
aura zmienia się dość gwałtownie. Większość z nas jest już mocno zmarznięta
i przewiana przez silny wiatr, więc postanawiamy, że wracamy do hotelu. W
końcu nie zostało dużo czasu a trzeba się jeszcze wykąpać i przygotować na
wigilię.
WIGILIA
Z momentem pojawienia się na niebie pierwszej gwiazdki nad Polaną
Sosny, w środku restauracji „Dwór”, rozległa się kolęda, śpiewana przez
wszystkich zgromadzonych klubowiczów Krakowskiego Klubu Głowatka. W prawym
rogu izby stała oświetlona choinka. Na stołach pięknie migotały świeczki.
Atmosfera iście świąteczna. Przed podaniem pierwszego dania wigilijnego głos
zabrał prezes klubu Zdzisław Adamczyk. W pierwszych słowach przywitał on
licznie zgromadzonych przybyłych a następnie bardzo podziękował swoim
kolegom z zarządu z którymi przez cały rok współpracował i realizował
zadania klubu.
Następnie podziękował wszystkim klubowiczom. Życzył wszystkiego najlepszego
w Nowym Roku, dużo zdrowia, wiadomo dlaczego, przecież panują teraz te różne
grypy, no i oczywiście dużej głowacicy. Następnie głos zabrał Andrzej
Kłosowski , nasz skarbnik, który odczytał z Pisma Świętego Ewangelię ŚW
Łukasza. Zapadła cisza. Wszyscy wsłuchiwali się w jego słowa na stojąco.
Było tak cicho, że od czasu do czasu było słychać odgłosy dochodzące z
kuchni. Po zakończeniu odczytu wszyscy usiedli do stołów. Wtedy jeszcze raz
zabrał głos nasz Prezes, który poprosił naszego klubowicza Roberta Jarosza o
powstanie. Podziękował mu w obecności wszystkich za zasługi na rzecz klubu,
a zasługi te, wierzcie mi, są duże, o czym nie wszyscy wiedzą. Następnie
wręczył mu pięknie wykonaną przez Wojtka Łopatkę tubę skórzaną, w której
znajdowała się wymarzona wędka na głowacice.
W momencie otrzymywania prezentu Robert mocno się wzruszył, odwrócił się w
kierunku izby i podziękował wszystkim klubowiczom za zaufanie i oświadczył,
że będzie starał się pracować jeszcze więcej na rzecz Klubu. Po jego
wystąpieniu wszyscy zabrali się do degustacji wina, które czekało już na nas
w kieliszkach. W pewnym momencie zaczęły pojawiać się pierwsze talerze, a na
nich w piękny sposób, można by rzec, artystyczny, ułożone kawałki sandacza.
Danie to szybko zniknęło z naszych talerzy. Smakowało wybornie. Zresztą nie
ma się czemu dziwić, dania w restauracji są przyrządzane naprawdę z wielką
starannością i wizualnie już zaostrzają apetyt, nie mówiąc jak smakują.
Jeszcze dobrze nie zebrano wszystkich talerzy, a już zaczęto podawać
następne talerze, na których też znajdowały się ryby, ziemniaki, wkoło
obtoczone kapustą z grochem, przypudrowane papryką.
Danie to też znalazło uznanie wśród naszych kolegów z klubu i szybko
zniknęło w naszych żołądkach. Gdy tak siedzieliśmy przy stołach popijając
winkiem , prowadząc koleżeńskie rozmowy , pojawili się nasi koledzy , którzy
dostarczyli nam następne buteleczki z wybornie smakującym winem. Nagle w
powietrzu po wszystkich izbach zaczął się unosić zapach duszonych jabłek z
cynamonem. Już wkrótce jabłuszka te pięknie przystrojone polane czekoladą
były na naszych stołach. Bardzo szybko zniknęły, a ich zapach jeszcze długo
unosił się po wszystkich izbach. Duża grupa chciała załapać się na dokładkę,
ale niestety nie wszystkim ta sztuka się udała.
Po konsumpcji co niektórzy udali się na zewnątrz, aby zaczerpnąć świeżego ,
górskiego powietrza i puścić sobie dymka. Większość czekająca wewnątrz nie
mogła się doczekać świętego Mikołaja, który miał się pojawić lada moment z
worem gwizdorem, w którym jak co roku znajdują się prezenty ofiarowane przez
Klubowiczów. Prezenty te z rąk Mikołaja trafią tylko do grzecznych
klubowiczów. Nagle w drzwiach pojawił się Święty Mikołaj i głośno śpiewając
mniej więcej coś takiego „ Huhuhu hohoho huhuhu hohoho” . Przechodzi przez
wszystkie izby i rozgląda się , najwyraźniej kogoś szukając. Przez lewe
ramię przewieszony ma ogromny wór a w prawej ręce trzyma ogromną butelkę
wina.
Zatrzymuje się, spogląda w stronę naszego Prezesa, podchodzi do niego i
ofiarowuje mu winko, składając mu przy tym najlepsze życzenia na Nowy Rok.
Duszko nie mógł ukryć wzruszenia. Święty Mikołaj mocno go przytulił i zaczął
się rozglądać po izbie, szukając nowych osób, którym podaruje następne
prezenty. Wierzcie mi , że rzadko kiedy się trafia, aby na tyle prezentów,
ten sam podarunek trafił do właściciela. W tym roku taka sztuka się udała.
Prezent ponownie wrócił do wora gwizdora, a Mikołaj mocno zamieszał i w jego
rękach pojawił się nowy prezent. Co niektórzy musieli być bardzo ale to
bardzo grzeczni, bo dostali dość duże paczki , ale przecież kto, jak nie
Mikołaj, wie , komu co się należy pod koniec roku.
Sam byłem bardzo ciekawy i niecierpliwie czekałem na swoją kolej. W końcu
Mikołaj podarował mi małe, złote pudełeczko, a w nim przepięknie wykonany
wobler, Franka Palucha, który sprawił mi ogromną radość. Rozglądałem się też
co dostali koledzy z klubu. Większość była bardzo zadowolona, co świadczy o
tym , że koledzy w tym roku musieli być wyjątkowo grzeczni, skoro Święty
Mikołaj tak dobrze ich obdarował. W pewnym momencie pojawiła się muzyka,były
to najbardziej znane kolędy , które hulały we wszystkich izbach , od kuchni
, aż po pierwsze piętro. W tym czasie większość z kolegów podziwiała
nawzajem swoje prezenty. Co niektórzy byli bardzo ciekawi w czyje ręce
trafiły ich paczki. Czas mijał i nadszedł w końcu długo oczekiwany moment,
towarzyszący wigilijnej tradycji- łamanie się opłatkiem. Wszyscy sięgnęli po
opłatki i ruszyli w głąb izby , aby wspólnie złożyć sobie życzenia
świąteczne i na nowy rok. Często przy składaniu życzeń towarzyszyło temu
wzruszenie. Przecież jesteśmy jak jedna wielka rodzina. Przez tyle lat
mieliśmy okazję dobrze się poznać i znamy się jak łyse konie, wspomagamy się
wzajemnie, wiemy o sobie prawie wszystko. Ten klub to coś więcej , to nie
tylko wspólna pasja, wspólne podróże, wspólne biesiadowanie. To coś, co
posiada nasz klub, docenia się szczególnie w dzisiejszych czasach, dlatego
właśnie w tym roku obchodziliśmy szesnastą rocznicę wspólnych spotkań
podczas Międzynarodowego Pucharu Głowatki. I miejmy nadzieję że tak będzie
do końca świata i jeszcze jeden dzień dłużej
PLOTECZKI
Po zakończeniu wigilii w „Dworze” , większość rozeszła się po pokojach,
łącząc się w większe lub mniejsze grupy. W chacie spiskiej, w pokoju Wojtka
Łopatki i Jaromira Malka odbywał się pokaz zorganizowany przez Wojtka
Krasnopolskiego, na którym mogliśmy podziwiać piękne zdjęcia z jego
ostatniej podróży do Kolumbii Brytyjskiej i cudowne ryby. Przy okazji
mieliśmy szansę bardzo dokładnie ze szczegółami usłyszeć z jego ust
wszystkie szczegóły towarzyszące tej wyprawie. Niektóre zdjęcia robiły
naprawdę wrażenie, uczestnicy tego pokazu też nie oszczędzali Wojtka, co
chwilę zadawali mu liczne pytania, na które bardzo szybko uzyskiwali
odpowiedź. Następnie mogliśmy podziwiać naszych kolegów z klubu, którzy
łowili sandacze na jeziorze Czorsztyńskim. Tutaj pałeczkę przejął Jacek,
który był lektorem i ze szczegółami podkładał swój głos pod wizję. Atmosfera
była naprawdę wspaniała , raczyliśmy się dość dobrymi napojami, na stole
znajdowały się różnego rodzaju przysmaki, które znajdowały uznanie wśród
naszych kolegów. Na koniec , gdy już udawaliśmy się do swoich pokoi,
wpadliśmy na pomysł, aby do pokoju naszych kolegów wnieść wielką, drewnianą
skrzynię, która stała pod schodami. I gdy skrzynia ta prawie była już w
środku , postanowiliśmy , że darujemy sobie tej nocy żarty, wynieśliśmy ją z
powrotem na swoje miejsce.
Przy okazji bardzo chciałbym przeprosić naszego czeskiego kolegę Jaromira,
za to że nie pozwoliliśmy się wyspać. Biedaczek musiał tolerować naszą
obecność w swoim pokoju. Szukał nawet wolnego miejsca, ale niestety
wszystkie łóżka tego dnia były już zajęte. Miejmy nadzieję, że już nam
wybaczyłeś, a jak nie to wybaczysz. W niedzielę przywitał nas mocny mróz ,
śnieg , po wspólnym śniadaniu większość z nas dość szybko wysprzątała swoje
pokoje, spakowała ciuchy i ok. godz. 11 wyruszyła w drogę powrotną do domów.
Przy okazji postanowili też zakupić w Sromowcach prawdziwy , swojski chleb.
Jadąc starą drogą poniżej Wodomierza, widzieliśmy kormorany, które miejmy
nadzieję, nie zajadały się naszymi dzień wcześniej wpuszczonymi lipieniami.
Na widok naszych samochodów szybko wzniosły się w powietrze i jeszcze przez
chwilę krążyły w tym miejscu. Później odleciały w stronę jeziora. Na pewno
jeszcze nie raz zawitają na Dunajec, szczególnie, gdy jezioro pokryje się
taflą lodu. To właśnie na nim będzie ich jedyna stołówka, prawdopodobnie do
wiosny. Co nieliczni klubowicze, jak Andrzej i Rysiu , postanowili jeszcze
tego dnia połowić , widzieliśmy ich z okien naszego samochodu. Miejmy
nadzieję, że rybki dopisały. Pozdrawiam serdecznie , wszystkiego najlepszego
i do rychłego spotkania już na walnym.
Jacek Pawłowski
Jak co roku od szesnastu lat, nad Dunajec w Pieniny zjechali miłośnicy przygód wędkarskich z płetwą tłuszczową w tle. Tegoroczna impreza zgromadziła na starcie ponad dziewięćdziesięciu zawodników z Polski, Czech i Słowacji.
Niektórzy przyjechali już kilka dni przed imprezą i pokazali, że termin zawodów wybrany jest bardzo dobrze, ryba bierze, tylko z nią wygrać trzeba. Oczekiwania zaś na brania „Główki” można sobie było umilić zabawą z lipieniami, które w wodach Dunajca znów występują licznie, zwłaszcza na odcinku specjalnym. Takich kolorów, jak te dunajeckie, nie mają chyba ryby z żadnej z naszych rzek lipieniowych, jak malowane, silne i cwane. W piątek doskonale zbierały sucharki, jednak stale padający deszcz zmienił tą sytuację i po jako takich braniach w sobotę, niedziela była już bardzo trudna, a wody Dunajca przybrały czekoladową barwę. Sobotni dzień rokował rybę i tytuł „Gazdy od Głowatek” zdawał się być pewnym dla któregoś z uczestników, jednak zabrakło kropki nad „i”. Jurkowi Haczykowi ryba ukręciła
kółko od wobka, zaś Jacek Pawłowski, z którym łowiłem na OS-ie, miał kontakt z czterema rybami na muchę, jednak też bez sukcesu. Organizatorzy przygotowali dla zziębniętych i przemoczonych uczestników wiele dodatkowych atrakcji. Piątkowy, przywitalny wieczór uświetnił koncert zespołu pod batutą Bolesława Kozdronkiewicza ufundowany przez Janusza Pałkę, zaś doskonała kuchnia góralska hotelu „Pieniny” z kwaśnicą, prosiakiem i jagnięciem doskonale komponowała się z „Łącką Śliwowicą”. Zabawa trwała do późnej nocy. W sobotę, miało miejsce tradycyjnie już zarybienie wód Dunajca narybkiem głowacicy oraz jedną dużą, metrową rybą, zaś do wód zbiornika Czorsztna wpuszczono kilkaset dwuletnich troci jeziorowych. Po tej akcji na Polanie Sosny posłanka Katarzyna Matysik- Lipiec wraz z przedstawicielem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, dyrektorem Piterą uhonorowali najbardziej zasłużonych dla naszego wędkarstwa, zarówno członków „Głowatki”, jak i wieloletnich dziennikarzy pism wędkarskich medalami Ministra Rolnictwa.
Wieczorem, po połowach odbyła się prezentacja wyników rocznej współpracy pomorskich Towarzystw Miłośników, Przyjaciół Rzek i PZW z Zachodniopomorskim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych oraz tradycyjna licytacja. Dzięki hojnym sponsorom organizatorzy zebrali ponad dwadzieścia tysięcy złotych, za które znów kupią narybek dla wód Dunajca i Popradu. Myliłby się jednak ten, kto sadzi, że tematyka rozmów dotyczyła głównie ryb. W kuluarach więcej czasu zajmowały tematy ekologii, ochrony dzikich jeszcze wód przed zakusami zabudowy. Wszystkich przerażają perspektywy budowy 36 progów na tej pięknej rzece. Już dziś istniejące w ogromnym stopniu utrudniają prawidłowe funkcjonowanie tego ekosystemu, zaś następne po prostu Dunajec zabiją. Cieszy coraz silniejszy opór i konsolidacja środowisk wędkarskich przeciwko dewastacji naszej przyrody dla realizacji partykularnych interesów cwaniaków skoligaconych ze środowiskami samorządowymi, lub, o zgrozo, wyższymi szczeblami władzy. Tylko zwarty szereg może dać tym zakusom odpór. Wyrazem będzie zorganizowana w listopadzie przez wędkarzy w całej Polsce manifestacja przeciwko zabudowie rzek.
Impreza była doskonale zorganizowana, więc te trzy dni zleciały wszystkim jak mgnienie. Teraz pozostaje dziękować kolegom z „Głowatki” za wspaniały czas i czekać z niecierpliwością na następną edycję.
Wielka pomocą dla zorganizowanie takiej imprezy jest hojny sponsoring. Lista darczyńców jest długa i to również cieszy.
Artur Furdyna
Serdecznie dziękujemy wszystkim sponsorom XVI Pucharu Głowatki:
Przedsiębiorstwo Robót Komunikacyjnych PRK Kraków,
Przedsiębiorstwo Robót Inżynieryjno Budowlanych KOMA-Mariusz Koładka,
KORBUT sp. z o.o.,
SALMO Piotr Piskorski, Radosław Zaworski,
ELEGANT,
SPINWAL-Waldemar Grzeszykowsk,
TAIMEN,
GRAW-DRUK- Jacek Swornowski,
NORMARK POLSKA,
DESING FISHING,
KONGER,
KRISBUT,
ROBINSON,
RAF-MAR,
JAXON-Andrzej Podeszwa,
BALSAX,
KENART,
HI-MOUNTAIN, Mount sp. z o.o.,
FISHING-ART Krzysztof Zieliński,
ELEKTROSTATYK,
ANGEL SPORT,
DAIWA POLSKA,
MAX-Krzysztof Farecki,
WĘDKARSKI ŚWIAT,
ZEBCO POLSKA,
SALIX ALBA Wojciech Łopatka,
PAMA,
DORADO,
Palonek Janusz,
Stanke Romuald,
Tadeja Mirosława i Krzysztof,
Brudziński Maciej,
Poliszuk Gustaw,
Borelowski Waldemar,
Zarzyka Piotr,
Michalski Darek,
Tomana Zbigniew,
Sikora Adam,
Zacharczyk Karol,
Haczyk Jerzy,
Malek Jaromir,
Pawłowski Jacek,
Kruśina Jerzy,
Tomanek Peter,
Kłeczek Witold,
Wróbel Henryk,
Copyright by twojewww.com
ostatnia aktualizacja 02.09.2010
ostatnia aktualizacja 02.09.2010